http://www.novamakedonija.com.mk/NewsDetal.asp?vest=71814855326&id=13&prilog=0&setIzdanie=23228
Два јулски дена во оваа 2014 година набиени со куп идна историја на светот. Вака јас ги оценувам настаните на кои сме сведоци. Со формирањето на Банката за развој на членките на БРИКС, ММФ и Светска банка го загубија монополот, а САД една од најважните „алатки“ за уценување на државите. Разгледување на планот за формирање алтернатива на постојната енергетска институционална мрежа под контрола и доминација на САД; Изградбата на алтернативен „панамски канал“ во Гватемала; Воведувањето дополнителни санкции кон Русија од страна на САД со неволна и млака поддршка на расштиманата ЕУ; Обединетиот и силен отпор на државите-членки на ЕУ кон одлуката на врвните европски институции да го блокираат проектот „Јужен тек“; Одбивањето на ЕУ да ги покрие долговите на Украина кон „Газпром“; Инаугурацијата на победникот на претседателските избори и победникот во војната на Сирија со Америка и нејзините сателити во регионот, Башар ел Асад; Египетското фијаско со мировниот план за Израел и Палестина, ирачката катастрофа, авганистанскиот епски неуспех, африканските крвави војни, инсајдерскиот шпекулативен напад на цената на златото, решението на германската влада за внатрешна комуникација да ги користи машините за пишување наместо компјутерите – сето тоа се сериозни знаци на политичка декаденција на светската империја што била макотрпно градена.
Е, а како почна? Наивно ем напувано и цинично. Барак Обама од говорницата на светската организација на народите објави дека неговата земја била посебна. На оваа основна изјава се лепи и посебна политика со посебни правила на игра што сите мора да ги почитуваат како задолжителни. За тоа се грижат разни „национални“ Клич и Јацек бројлери, одгледани и прихранувани во империјалните кокошарници – 718 воени бази низ планетава. Плус војска од „цивилни активисти“ и експетутски даватели на услуги на саат и по утврден ценовник, засолено со медиумска пропаганда. Потоа уследи воената окупација на Европа зачинета со масовна шпионажа. На крајот дојде признанието за болеста на империјата. Генсекот на НАТО ја имаше честа да ја каже гласно маката на „Императорот“. Немало да дозволи некој друг да стане посебен со намера да го урне она што било макотрпно создавано. Претпоставувам дека истото тоа го мислеле или рекле сите последни императори на претходните „посебни“ светски империи. Што не ги спасило од крајот. Сите до една!
Јас имам голем усет за бележење важни детали, па веднаш се сетив на Бранко Црвенковски и неговата историска изјава во интервју со Роберт Поповски, која гласи: „Нема да дозволиме да се изврши редистрибуција на капиталот“. Како минуваше времето, така оваа „невина“ изјава што мина стандардно незабележана од нашиот интелектуално-експертско-аналитичарски блок добиваше значење на идеолошка подлога на партијата на која, пак, се заснова партиската политика сѐ до овој момент. И, да не должам, СДСМ стигна до кај што е во овој миг – во кал до гуша. Но поуките од историјата и сериозното проучување на тековните настани се важни за секого.
На пример за ВМРО-ДПМНЕ, која влезе во осмата година од владеење во Македонија, а веќе ги покажува првите знаци на самодоволна збрка, која јас тешко можам да ја наречам паметна државна политика. Од 27 април годинава речиси нема ден а да не сведочиме на нетипични потези од челните политички позиции, и тоа без сериозни јавни образложенија. Во неколку наврати последователно се обидувам да предупредам дека ваквото поведение од новоизбраните челници во најмала рака бара сериозно објаснување и јавност. Потценувањето и игнорирањето на оние што гласаат не е добра политика. Ексепционализмот е дамбетер. И затоа повторно прашувам: Кој ја води државната политика во Македонија? Која е таа, како се именува (мирољубива, неутрална, експанзионистичка, проамериканска, антиазиска,балканска, западноевропска, колонијална, воинствена, пасивна, активна, апатична) во согласност со тековните тектонски промени на светско, континентално и регионално ниво? Оти ни мене ни повеќето жители не ги интересира постојаното повторување на рефренот за ЕУ и за НАТО-членство како „единствен избор“. Зашто такво нешто не постои во реалноста. Тоа ви е исто како на жртви на семејно насилство да им речете оти мора да изберат пекол за да егзистираат среќно.
Има ли Македонија надворешна политика и кој е министер за надворешни работи? Што работи?
Ако нема, тогаш кој е дизајнерот на неодамнешната роудшоу-посета на шефот на македонската влада на царството Јапонија, Хонгконг и Јужна Кореја? Ова се однесува на времето одбрано шеф на македонска влада да изигрува министер за здравство и во услови кога „Императорот“ на планетава креира источнопацифички воен фронт насочен против НР Кина. Може ли некој да ја објасни логиката на вакво излишно харакири? Имено, јапонската влада токму тие денови донесе одлука за сериозна милитаризација на својата политика проследена со силни демонстрации, а во Хонгконг само што заврши референдумот за поголема независност од централната кинеска политика. ВМРО-ДПМНЕ изгледа реши себеси да се брендира како парија што е традиционално претплатена да ја провоцира Кина по туѓ налог, а на директна штета на Македонија како држава. По тајванската авантура со ОВК-агресијата, Кина, по долг мониторинг, дури лани штедро се отвори кон нас, но тоа ќе трае кратко, ако продолжиме со нашата улога на „корисни идиоти“.
Многу ме интересира кој ја осмисли кампањата „удрете по Жижи“ и така да падне во целосна сенка Викторија Нуланд, односно урнебесната комендија на грешки на македонските државни должносници. Она што го видовме со посредство на ТВ-камерите е дека фактички прв човек во државата е министерот за одбрана. Груевски е шеф на одделот за микроменаџмент и објективно министер за странски инвестиции и за здравство. Ставревски е деташиран гувернер на Светска банка и регионален ПР-менаџер. Мартин Протоѓер аванзирал во носач на тацни на американските амбасадори. Гласноговорникот на Владата, Суле, станал и неформален министер за енергетика и долгорочно планирање на енергетскиот развој на Македонија и од таа позиција нѐ извести дека Македонија си има доволно гас од „Окта“, со што на краток рок е енергетски независна од „Јужен тек“, а за после ќе му ја мислиме попосле. Гувернерот на Централната банка, Богов, е уставотворен банкар. Пол Волерс пред заминување е дистрибутер на ГМО-семенски материјал…
Богами, се ми се чини дека фронталниот медиумски напад врз Слободанка Јовановска-Жижи беше манифестација на хронична потреба на „империјалните“ партиски куќи во земјава да му бидат омилени слуги на ист господар. Оти тие без господар не можат да функционираат, а во иста тиква дуваат, па затоа Македонија е во циклус на војни познати како војни на црвената роза, жолтиот лав и црниот орел. А од ваква смеса, докажано е, не што не бидува ќерпич, туку ни државна политика.
Што напишав во почетокот? Набројав настани што ќе имаат далекосежни последици. Таквите точки вообичаено мотивираат креативна енергија за да бидат подготвено пресретнати. Креативноста е секогаш во корелација со бистар ум и малку повеќе храброст. Пикањето глава во песок ич не врши работа. Самозалажувањето и молчењето уште помаку. Оти дејствата ќе се одвиваат и со нас и без нас, ама не е сеедно дали сте на големата сцена како анонимен статист или добар епизодист. Патем, се одбележува стогодишнината од Балканските војни и Првата светска војна. Потсетете се зошто денес Македонија е повторно таму каде што беше пред еден век и дури потоа носете одлуки.
Автор: Мирка Велиновска