Античка траги-комедија
На репертоарот повторно е поставена античката
траги – комедија, која се играше во 90’, актерите во поголем број се
исти, малку подостарени, малку заменети улоги, секако режисерот е ист
и тој не сака да го расипе впечатокот со драстично менување на
актерите кои се од огромно значење за самата претстава. Но интересно е
тоа што најголем интерес за претставата пројавуваат оние кои имаа
можност да ја гледаат во 90’, и еуфорично ја очекуваат старо-новата
изведба. Постојат две можности за овој интерес кај редовната публика
од 90’, или премногу им се допаднала или не ја разбрале претставата,
иако долго време беше на репертоарот. Очигледно дека има простор
претставата да се разгледа по детално, која покрај публиката ја
подзаборавија дури и актерите, што отвара нови можности за режисерот.
Колку за потсетување главните обележја на претставата беа, одржување
на претставата под голем број работни наслови и уникатната интеракција
меѓу актерите и публиката. Работните наслови се движеа во рамките на
сценариото, но очигчеден беше проблемот кај режисерот, особено во
почетокот, да се најде вистинскиот наслов. Претставата почна со
работниот наслов „Не умри магаре до зелена трева” преку кој јасно се
гледа намерата на режисерот да ја привлече публиката користејќи ги
народните мудрости, но набрзо преовлада неговата духовитост и
поетичност преку кои во хаику стил набрзина се изредија „Името не е
битно, само да не е ситно”, „Знамето не е важно, може да биде и лажно”
и секако „Јазикот ако е еден, нема да биде вреден”. Овие наслови иако
значаен и составен дел од сценариото предизвикаа одередена забуна и
кај публиката и кај актерите. Но токму тоа е и интенцијата на
генијалниот режисер кој изненадувајќи ги и актерите и публиката со
таков невообичаен поетичен стил, допринесе во уникатноста на
интеракцијата меѓу актерите и публиката. Уникатната интеракција меѓу
актерите и публиката, покрај на изненадните промени на работниот
наслов на претставата, во голема мера се должеше и на односот на
актерите кон публиката. Режисерот и тука ја покажува својата
генијалност. За да се постигне посакуваниот однос меѓу актерите и
публиката не е доволно само сценариото кое содржи навредлив и
омаловажувачки текст во кој публиката може да се препознае, но преку
исклучителниот избор на актерите тие самите дополнително допринесуваат
публиката да се препознава во текстот од претставата. Долгогодишната
поставеност на репертоарот секако постепено предизвика заситување кај
публиката и покрај огромните напори на режисерот и актерската екипа да
внесат дополнителна свежина. Иако заситеноста на публиката влијаеше на
режисерот и актерите во правец на симнување на претставата од
репертоарот тие сепак со голема одлучност продолжија да настапуваат,
продолжија да настапуваат дури и кога претставата предизвика конфликт
кај самата публика најверојатно поларизирана од тогашниот работен
наслов „Тоа што го имате Вие, сакаме да го имаме Ние”, за кој подоцна
режисерот и самиот призна дека имало грешка во преводот односно
испуштена била буквата „и” пред зборот Ние, со што се добива сосема
друго значење кое е во согласност со сценариото, за разлика од
насловот кој предизвика конфликт. По конфликтот во публиката режисерот
и актерите вметнаа нови содржини во претставата, за цел да не се
повтори таков конфликт, а новите содржини пак овозможија претставата
да остане на репертоарот. Секако новите содржини изродија и нови
работни наслови кои одеднаш произлегоа од интерактивниот дел на
сценариото наменет за публиката и можноста да се препознае во
содржината, како „Довикувањето од публиката не го засега актерот” и
„Публиката е во право дури и кога не дава аплауз”, што подоцна се
покажа како недоволен обид од страна на режисерот да се задржи
публиката. Од последните наслови кои директно доведоа до значително
намален интерес кај публиката за претставата и конечно симнување на
претставата од репертоарот, на големо незадоволство на режисерот, може
да се забележи дека недостатокот на иновативност режисерот се обидува
да го надополни со вклучување на актерите во процесот на изнаоѓање
работен наслов за претставата. Но очигледно актерите ја немаат
генијалноста на режисерот и потфрлаат под влијанието на улогата која
долги години ја играат, може да се каже соживеани со улогата, правејќи
ја грешката во избор на насловот. Оттука и режисерот извлекува поуки
дека работните наслови на претставата се од витално значење за
претставата и дека не треба да се потпира на актерите за обирање на
насловот, туку самиот тој во сопствената креативност и генијалност
повторно да најде нови наслови за истата претстава повторно да ја
постави на репертоарот. Секако една од главните поуки која ја извлече
режисерот е дека насловот не треба да ги содржи елементите од
претставата кои имаат навредлив и омаловажувачки карактер. Сега ќе
имаме повторно можност да ја гледаме истата претстава која
подзаборавена и од публиката и од актерите се чини како сосема нова
претстава. Режисерот кој по долгогодишно отсуство од сцената е
повторно во можност да ја продолжи претставата во ист стил. Пред да
биде поставена повторно претставата на репоертоарот, конкурираше со
работиниот наслов „За животот во театарот”, кој содржи една длабока
порака и можеби беше и главна причина за зантересираноста и кај
старата публика. Но интересно веднаш по поставувањето на општо
изненадување настана неочекувана промена на насловот „Земи или
остави”. Токму таа промена најверојатно придонесе генералната проба да
помине со неочекувани реакции кон актерите кај делот од публиката на
кој претставата оставила силен впечаток од 90’, сепак режисерот нема
да го менува стилот и суштината на претставата, која токму со тоа и се
карактеризира, и одлучно заедно со ревитализираната екипа актери се
потполно спремни за новите настапи. Секако за оние кои ја следеа
кариерата на режисерот новиот работен наслов и промената пред
премиерата не е никакво изненадување, но изненадува самодовербата и
храброста на актерите кои и покрај вината за симнувањето на
претставата од репертоарот, повторно даваа предлози и најави и за
идните работни наслови на претставата уништувајќи го моментот на
изненадување. Од повеќето расфрлени идеи можеби една од најинтересните
беше идеата за наслов од страна на главниот актер „Истата публика во
два различни театри”, но не е за потценување и идеата на вториот по
важност актер „Моето мото се гледа на бирото”. И тука повторно доаѓа
генијалноста на режисерот до израз, кој со дополнителна промена на
насловот во „Прле пред Магаре” е повторно во центарот на вниманието на
публиката дури и допринесе за зголемен интерес кај младата публика,
што не беше случај во 90’. Промената на насловот на претставата во
моментите на поставувањето на репертоарот а и предлозите од страна на
актерите во подготвителната фаза на претставата се надвор од
вообичаената театарска пракса, што е само уште еден доказ за
генијалноста на режисерот како и оригиналноста во неговиот пристап кон
публиката, актерите и театарот како целина. Секако останува отворено
прашањето дали публиката која веќе ја гледаше оваа претстава во 90’ а
пројавува повторно интерес за неа, брзо ќе се засити и ќе допринесе за
нејзино брзо симнување од репертоарот, пред повторно да се појави
наслов со печатни грешки или грешки во преводот.